Gezellig interview met....

Chupa Chups ruleren!

Vandaag is het zaterdag, een dag die normaal gesproken door mij wordt gebruikt om uit te slapen. Maar helaas, het kwam er bij mij vandaag niet van, dat uitslapen. Mamalief maakte me subtiel wakker door drie keer hard tegen de deur aan te schoppen. Kuthoer! Dus ja, wat moet je dan met die uurtjes die vrij komen en die ik niet in mijn dagplanning had ingecalculeerd? U raad het al: gebruiken om wat mensen lastig te vallen te interviewen op straat. Dus dat deden we (ik dus) dan ook. Ik vertrok van het mooie zonovergoten Schilderswijk (Den Haag) naar het Mekka van de winkelende huisvrouw: de stad. Ik was met de benenwagen dus het duurde toch al gauw vijftien minuten om daar te komen. Zo gezegd zo gedaan, ik was er. Na eventjes rondgelopen te hebben en door verschillende vrouwen te zijn onder gespuugd, besloot ik mijn heil maar ergens anders te zoeken. Richting het Spui dus. Lees verder!

Ik zag op het Spui een enge vent lopen en vroeg mezelf drie dingen af. Eén. Dat kan een zwerver zijn? Twee. Zou hij het waarderen als ik hem ga interviewen? En tot slot drie. Hoe zou hij ruiken? De vragen waren er, nu nog de antwoorden. Dus ik liep op de beste man af. Het antwoord op vraag drie werd al gauw duidelijk. Helaas was ik in mijn haast om naar de stad te gaan, vergeten wasknijpers mee te nemen. Het antwoord op vraag twee werd ook al gauw duidelijk. Helemaal toen ik de woorden “kanker eens op jij, laat me met rust” naar me toegegooid kreeg. En het antwoord op mijn eerste vraag, volgde al snel na een subtiele opmerking van mijn kant: “hé gozer, twee euro verdienen?”. Ja dus. Na de meneer twee euro te hebben overhandigd, kwam hij een beetje los. Hij viel best mee en kon naast de woordjes “kanker, kanker en kanker” ook nog andere dingen zeggen. Ik vroeg hem om zijn naam. Hij mompelde iets onverstaanbaars wat door mij werd opgevat als “IJscoman”. Dus ik herhaalde zijn “woorden” en vroeg verbaast “IJscoman?”. De man keek me enigszins wat geïrriteerd aan en balde zijn vuist. “Rustig”, zei ik. “Vertel mij nog eens je naam.” Deze keer sprak de nog altijd stinkende man wat duidelijker en kwam het verstaanbaar over: “Sorijan”. Oké, Sorijan dus. Mooie naam, vinden jullie niet? "Zeker een buitenlander?" Ja, dat was hij. Hij was tenslotte pikzwart. Maar dat geeft verder niet. Pikzwarte mensen zijn ook mensen en zijn net zo lief als ieder ander. En het interview ging weer verder.

Ik vroeg hem waarom hij als zwerver door het leven ging. Hij had geen geld voor een dak boven zijn hoofd en eten kopen was ook niet altijd mogelijk, zei hij. Kut voor je, riep ik zachtjes in mezelf. Maar ik heb het ook niet altijd makkelijk, vertelde ik hem. "Morgenavond moet ik verplicht met mijn ouders steengrillen met een heleboel vlees en sausjes. Als je te veel vlees eet kan je darmkanker krijgen. Dus prijs jezelf gelukkig met dat lekkere gezonde oude brood dat je dagelijks maar je toegegooid krijgt van die lieve, vriendelijke mensen." Sorijan keek me enigszins droevig aan. Het leek erop alsof ik hem iets wat depressief had geluld. Maar hoe kon dat nou? Wie wilt er nou in godsnaam veel en lekker vlees eten, met tal van sausjes (Calvé!), en uiteindelijk aan darmkanker doodgaan? Niemand toch? Ik vroeg hem of ik misschien iets voor hem kon  betekenen. Hij begon al gauw over geld te praten en ik haakte af. “Ik ben maar een arme student die bij een verzekeringsmaatschappij werkt en toevallig een Ipod bij zich heeft, een gouden horloge om zijn arm heeft zitten, zwarte Gucci-schoenen aan heeft en een Nokia N90 in zijn zak heeft”, zei ik tegen hem. “Dus je snapt wel dat die vijf euro waar jij net om vroeg net zo veel voor mij waard is als voor jou. Je weet toch, economische crisis enzo. En jij koopt er toch alleen maar drugs van. Ik tenminste nog Pokémonplaatjes. Tenminste waar voor m’n geld.”

En ja hoor, daar begon de pret. En ik begon keihard te rennen. Nooit geweten dat zwervers zo boos kunnen worden en zo hard kunnen rennen. En dat terwijl ik alleen maar op een goede en etnische verantwoorde manier de beste man met zijn neus op de feiten drukte. Ik ben door deze confrontatie mijn vertrouwen in de mensheid verloren. Nooit zal ik meer proberen de behulpzame doerak uit te hangen. Het loont gewoon niet. O ja. Het gaat je goed Sorijan. En die twee Chupa Chups, die ik ben vergeten mee te nemen van dat bankje, mag je houden. Geniet er maar lekker van.